DÜNYA KUPASI TARİHİ - 4 MARACANAZO

200 Bin Kişinin Aynı Anda Sustuğu GünBazı mağlubiyetler vardır…Sadece bir maç kaybetmezsiniz.Bir hayal kaybedersiniz.

Bir neslin umutlarını kaybedersiniz.

Bir ülkenin hafızasına kazınan bir yara bırakırsınız.

16 Temmuz 1950 günü Brezilya’da yaşanan tam olarak buydu.

İkinci Dünya Savaşı’nın ardından Dünya Kupası yeniden hayata dönmüştü.

İnsanlık karanlık yılları geride bırakmaya çalışıyordu.

Ve futbol, insanlara yeniden umut veriyordu.

Ev sahibi Brezilya ise kendinden emindi.

Hem de fazlasıyla.

Çünkü ortada gerçekten korkutucu bir takım vardı.

İsveç’i ezip geçmişlerdi.

İspanya’yı dağıtmışlardı.

Gazeteler şampiyonluğu ilan etmişti bile.

Kutlama afişleri bastırılmıştı.

Madalya törenleri planlanmıştı.

Şarkılar hazırlanmıştı.

Brezilya halkı sadece kupanın ne zaman kaldırılacağını bekliyordu.

Karşılarında Uruguay vardı.

Nüfusu Brezilya’nın yanında küçük kalan bir ülke.

Kimse onların sürpriz yapabileceğine inanmıyordu.

Ama futbol bazen matematiği sevmez.

16 Temmuz sabahı Rio de Janeiro’daki Maracanã Stadyumu insanlık tarihinin gördüğü en büyük futbol kalabalıklarından birine ev sahipliği yaptı.

Yaklaşık 200 bin kişi…

Evet, yanlış okumadınız.

200 bin kişi.

Bugün birçok şehrin nüfusundan daha fazla insan.

Tribünler sarı ve yeşile boyanmıştı.

Davullar çalıyor…

Bayraklar dalgalanıyor…

Şampiyonluk şarkıları söyleniyordu.

Brezilya kupayı kazanacağına o kadar emindi ki, maçtan önce bazı gazeteler ertesi günün manşetlerini bile hazırlamıştı.

Sonra maç başladı.

İlk yarı golsüz geçti.

Ve ikinci yarının başında Brezilya golü buldu.

Stadyum adeta patladı.

İnsanlar birbirine sarıldı.

Bazıları ağladı.

Çünkü artık kupanın geldiğine inanıyorlardı.

Ama futbolun en büyük özelliği tam da burada ortaya çıkar.

Maç bitmeden hiçbir hikâye tamamlanmaz.

Uruguay pes etmedi.

Dakikalar ilerledi.

Önce beraberlik golü geldi.

Tribünlerde küçük bir huzursuzluk başladı.

Sonra 79. dakika geldi.

Alcides Ghiggia sağ kanattan ilerledi.

Kimse onun tarihin akışını değiştireceğini bilmiyordu.

Şutunu vurdu.

Top ağlarla buluştu.

Uruguay 2-1 öne geçti.

Ve ardından tarihin en ilginç seslerinden biri duyuldu.

Sessizlik.

Tam 200 bin kişinin içinden yükselen bir sessizlik.

Yıllar sonra Ghiggia o günü anlatırken şöyle diyecekti:

“Maracanã’yı yalnızca üç kişi susturabildi. Frank Sinatra, Papa ve ben.”

Belki biraz abartı vardı.

Ama büyük ölçüde haklıydı.

Çünkü o gün sadece bir stadyum susmadı.

Bir ülke sustu.

Hakemin son düdüğüyle Uruguay şampiyon oldu.

Brezilya ise futbol tarihinin en büyük hayal kırıklıklarından biriyle baş başa kaldı.

Bazı taraftarlar saatlerce stadyumu terk edemedi.

Bazıları gözyaşlarına boğuldu.

Bazıları bu mağlubiyetten yıllarca söz etmek istemedi.

Bugün Brezilya futbol tarihinin en başarılı ülkesi olabilir.

Beş Dünya Kupası kazanmış olabilir.

Ama Maracanazo hâlâ hafızalarda yaşamaya devam ediyor.

Çünkü futbol bazen kupalardan daha fazlasıdır.

Bazen bir ülkenin ruh halidir.

Bazen milyonlarca insanın ortak hayalidir.

Ve bazen bir topun birkaç santimetrelik yön değişimi, bir milletin tarihine kazınır.

Maracanazo işte bu yüzden yalnızca bir maç değildir.

Futbolun neden dünyanın en büyük hikâye anlatıcısı olduğunun kanıtıdır.

Yarın:

DÜNYA KUPASI TARİHİ - 5

17 YAŞINDAKİ KRAL

Bir çocuğun dünyayı fethettiği gün…
Pelé’nin doğuşu…